چرا اسممان را گذاشتیم La Douceur

واژه‌ی فرانسوی douceur در فارسی هم‌تای یک‌کلمه‌ای ندارد. یعنی شیرینی، اما در عین حال نرمی و لطافت هم هست: اینکه کاری را بی‌زور و با ملایمت انجام بدهی.

نان‌پختن را از مادربزرگم یاد گرفتم؛ زنی که هیچ‌وقت خمیر را به عجله نینداخت. هر بار که خمیر را زیادی ورز می‌دادم یا برای ور آمدنش بی‌تابی می‌کردم، دستش را آرام روی دستم می‌گذاشت و می‌گفت: avec douceur. یعنی با ملایمت. از همه‌ی سفارش‌هایش، فقط همین یکی را بارها تکرار می‌کرد.

این نانوایی را در سال ۲۰۱۹ باز کردم؛ با یک فر سنگی، مایه‌ی خمیرترشی که از خواهرزاده‌ام هم بزرگ‌تر است، و فکری ساده: اگر به نان همان زمانی را بدهیم که می‌خواهد، مردم فرقش را می‌چشند. هنوز هم عصرها خمیر را با دست ورز می‌دهیم، می‌گذاریم هر قرص نان یک روز و نیم تخمیر شود، و فرها را پیش از آنکه چراغ‌های خیابان خاموش شوند روشن می‌کنیم.

این اسم همان‌قدر که قولی به شماست، یادآوری‌ای برای خودم هم هست. آرام کار می‌کنیم، آرد خوب به کار می‌بریم و سعی می‌کنیم با ملایمت رفتار کنیم: با خمیر، با همدیگر و با این محله. بیشتر روزها نان‌هایمان زود تمام می‌شود، و به نظرمان درستش هم همین است.